سبکها در کاراته
کاراته بر خلاف اغلب ورزشها از یک متد و روش واحد استفاده نمی کند
و فلسفه کلی این ورزش به هنر جویانو مربیان خود اجازه می دهد تا در
یک غالب خاص روشی را برای خود پیدا کنند تا به اهداف کلی این هنر
رزمی برسندو این روش ها است که در یک سیتم منظم تر به
اسم سبکنام گذاری می گردد.
چهار سبک اصلی کاراته با نامهای :
گوجوریو
شیتوریو
وادوریو
شوتوکان
این چهار سبک در سیستم قانونمند تر در ژاپن به صورتسازمان اداره می
شود که نام کای آخر اسم سبکها همان معنی سازمان را می دهد به
عنوان مثال سبک گوجوریوکه سازمان آن در ژاپن با نام گوجوکای نام
گذاری شده است و همچنین است شیتو کای-وادوکای و شوتوکای
پس اصطلاح کای که در آخر نام سبک می آید نام یک سازمان است
که چندین سبک زیر شاخه آن سازمان را در بر خواهد داشت:
گوجوکای :سازمان گوجوریو
سبکهای :گوجوریو سی واکای
گوجوریو اوکی ناوایی
گوجوریو موندوکای و.....
شیتو کای :سازمان شیتوریو
سبکهای : شی توریو کن شین کان
شیتوریو کوبه اوزاکا و...
پس اساسا سبکی با نام گوجوکای یا شیتوکای یا وادوکایو شوتوکای
وجود ندارد و اسامی بالا اسامی سازمان وفدراسیونهای اداره کننده آن
روش از کاراته هستند.
اما متاسفانه در ایران سبکهای با نام سازمان وجود دارند که اساسا
همچین نامی در بین سبکها موجود در دنیای کاراتهموجود نیست به
عنوان مثال سبک یاماگوشی گوجوکای که سبکیمستقل و جدا از
سازمان گوجوکای ژاپن است و توسط پسراستاد گوگن یاماگوشی از
بنیان گذاران گوجوریو اداره می شوددر ایران با نام گوجوریو گوجوکای نام
گرفته و مرسوم است که به سادگی با جستجو در اینترنت می شود
نام حقیقی سبک را پیدا کرد .
یکی از عوامل بسیار مهم که در سالهای اخیر موجب قدرتمند شدن
کاراته ایران شده است وجود همین سبکها و فعالیت آنهابوده است و
این فعالیتها که به کاراته کشورمان کمک کرده و موجب اعتلای آن شده
است تماما با هزینه شخصی مسئولین و ورزشکاران سبکها بوده است
که به عنوان بخش خصوصی وظیفه خود را به نحو احسن انجام داده
است این سبکها با ارائه آموزش مدون و به روز و همچنین ارزشیابی
صحیح به وسیله آزمون کمربند برگزاری مسابقات در سطج کشور یا
منطقه اعزام به مسابقات آسیایی و جهانی سبک مربوطه یا بین
المللی های گوناگون و مدیریت حتی به اندازه یک فدراسیون در سطح
کشور موجب کمک به ورزش کاراته کشور شده است و ورزشکاران
آماده وبا تجربه از این مسابقات در اختیار فدراسیون قرار می گیرند و به
قول معروف لقمه آماده تحویل میگردد و گاها فدراسیون ازمحل برگزاری
کلاسهای آموزشی متعدد و فروش احکام کمربند به مربیان این سبکها
در آمد زایی نیز برای خود دارد پس سبکها نه تنها کوچکترین مشکلی
برای فدراسیون نیستند بلکه جزء جدا ناپذیر - منبع ساخت و آماده
سازی ورزش کار به صورت رایگان و همچنین محلی برای در آمد زایی
فدراسیون کاراته هستند.
متاسفانه گاها دیده میشود رفتار منطقی و حمایت گونه از مدیران این
سبکها نمی گردد و مسئولینی عضو سبک خاص به لحاظ رقابت کاذب
سعی بر تخریب رقیب را دارد که این مسئله می باید مورد توجه قرار
گیرد و گرنه صدمه جدی به پیکر کاراته کشور خواهد آورد.
وزارت ورزش کشور باید به جای تقسیم بندی و گروه بندی سلیقه ای
این سبکها آن هم از محل اطلاعات ناکافی چتر حمایت خود رابر سر
این بازوان خصوصی ورزش کاراته کشور بکشد تا شاهد کاراته قوی و رو
به رشد همانند سالهای گذشته باشیم.
مهمترین استادان وقت کاراته در جلسهای در توکیو (دههٔ ۱۹۳۰)، از چپ: تویوما کانکن بنیانگذار شودوکان کاراته، اوتسوکا هیرونوری بنیانگذار وادوریو کاراته، تاکشی شیمودا شاگرد اصلی فوناکوشی، گیچین فوناکوشی بنیانگذار کاراته مدرن و شوتوکان کاراته، موتوبو چوکی از مهمترین مبارزان کاراته، کنوا مابونی بنیانگذار شیتوریو کاراته، گنوا ناکازونه و تایرا شینکن استاد هنرهای رزمی سنتی اوکیناوا و شاگرد فوناکوشی و مابونی

